opc_loader

50 jaar fotorealisme in de Kunsthal in Rotterdam (25 feb - 4 jun 2017)

50 jaar fotorealisme in de Kunsthal in Rotterdam (25 feb - 4 jun 2017)

Het is geen geheim dat ik een zwak heb voor fotorealistische teken- en schilderkunst. In 2010 was er in de Kunsthal een tentoonstelling van een groot aantal werken die tot de fotorealistische (ook wel hyperrealistische) kunststroming gerekend kunnen worden. Ik werd destijds bijzonder geraakt door het werk van Charles Bell, met name zijn "Gum Ball" werken (klik hier voor een voorbeeld) vond ik prachtig. Enkele jaren later (in 2014) zag ik een uitzending van de TV Show met daarin Tjalf Sparnaay, misschien wel de meest bekende Nederlandse kunstenaar die fotorealistische schilderijen maakt. 

Dus toen ik onlangs hoorde dat er weer een tentoonstelling in de Kunsthal zou zijn met fotorealistische kunst én dat er werk van Tjalf Sparnaay zou hangen, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet lang bedwingen. De tentoonstelling is van 25 februari tot en met 4 juni 2017 (klik hier voor meer informatie over de tentoonstelling), dus nog tijd zat, maar ik ben al geweest en ik zal er nog wel 1 of 2 keer heengaan. In deze blog een korte impressie van wat ik tot nu toe gezien heb.

Allereerst de opzet van de tentoonstelling, deze is onderverdeeld in de werken van drie generaties fotorealisten. De term fotorealisme is door Louis K. Meisel (een galeriehouder in New York) in 1969 bedacht. Er worden meestal 18 kunstenaars tot de oorspronkelijke stroming gerekend. In de tentoonstelling wordt gesproken over de eerste generatie fotorealisten. Het werk van deze kunstenaars is erg Amerikaans. In de catalogus wordt dit samengevat als de Amerikaanse manier van leven. Je ziet vaak auto's terugkomen in het vroege fotorealistische werk. Er hangen in de Kunsthal momenteel prachtige werken van bijvoorbeeld Don Eddy en John Salt. Maar ook andere typisch Amerikaanse onderwerpen komen aan bod. Ik ben zelf erg onder de indruk van het werk van Richard Estes, die vaak een typisch Amerikaans straatbeeld weergeeft. Er hangen helaas maar twee werken van hem in de Kunsthal, maar die zijn zeker de moeite waard. Ook Charles Bell is vertegenwoordigd in de Kunsthal, weliswaar niet met Gum Ball, maar wel met prachtig schilderij van een pinball apparaat.

Voor de tweede generatie fotorealisten heeft de Kunsthal werken van 8 kunstenaars uitgekozen. Deze groep maakte naam in de jaren 80 en 90. Voor mij is "Rosie's diner" van Robert Gniewek (overigens geschilderd in 2011) een absolute topper. 

De derde generatie wordt in de Kunsthal ook weer vertegenwoordigd door 8 kunstenaars. Tjalf Sparnaay wordt ook tot de derde generatie gerekend. Van hem kun je één van de gebakken eieren zien (hij heeft er best veel geschilderd), maar ook "Foodscape, 2014" een enorm schilderij van 120 x 300 cm van een hamburger en wat bijbehorende objecten is er te bewonderen. Ik had al eens een reproductie van zijn werk gezien, maar om het originele werk van 3 meter in het echt te zien! Maar hoe zeer ik het werk van Tjalf Sparnaay bewonder, de Kunsthal liet nog een aantal werken zien die ik nog indrukwekkender vond. Zo hangt er werk van Raphaella Spence die vanaf een soort luchtfoto's werkt die ze zelf maakt met een 66(!) megapixel camera. Haar werk is ongelooflijk gedetailleerd. Op haar site vind je diverse voorbeelden, haar werk Canal Grande (2007) en Vegas (2011) hangen in Kunsthal. Van een heel andere orde is het werk van Yigal Ozeri die vrouwen schildert in natuurlijke omgevingen. Daar waar veel andere werken van dichtbij verraden dat het schilderijen zijn, is bijvoorbeeld het werk van Ozeri ook van dichtbij net drukwerk (klik hier voor een impressie van zijn werk). 

Ik heb alle werken van de tentoonstelling gezien, maar ik heb zeker nog niet alles gezien wat er te kijken viel. Met de catalogus op de bank bewonder ik het werk verder en plan ik mijn volgende bezoek. Eens kijken wat ik dan weer zie in het werk. De tentoonstelling is relatief klein, maar een echte aanrader. 

Terug